Gisteren, tijdens mijn rijles, drukte mijn instructrice mij op het hart nog even achter mijn theorie-examen aan te gaan. Ja, ja, mompelde ik, zal ik doen. En ik was dat ook echt van plan, hoewel ik de komende periode helemaal niet kan overzien. (vanaf begin april loop ik vier dagen per week stage, alle dagen van de werkweek, behalve donderdag, als we terugkomdag hebben in Amsterdam) Dus ‘s avonds keek ik eens op de site van het CBR.
Ik knipperde drie keer met mijn ogen voordat het tot me doordrong. Eerstvolgende examendatum Haarlem 28 maart 13:30 stond er.
Daarna was het geloof ik 26 mei. Ik twijfelde, maar niet lang. Tien seconden later was ik bezig me in te schrijven. Geen tijd om nog verder te leren, eigenlijk. Vroeg naar bed, wilde ik, maar dat kwam er niet van. Toen ik vanochtend wakker werd, wist ik het: examendag. Ik had weinig zin om mijn boek nog een keer door te nemen, ik ken het inmiddels wel zo ongeveer uit mijn hoofd. Ik pakte de aantekeningen erbij die ik de vorige keer had gemaakt, vastbesloten om het toen al te halen.
Rond kwart voor een fietste ik de Randweg af naar het CBR. Het was koud, maar ik had wind mee en vloog zowat over het fietspad. Ik was dus veel te vroeg bij het CBR, al om vijf over 1. Hard gefietst. Harde wind. Het loket waar je je als examenkandidaat moet melden, was nog gesloten. De medewerkers waren aan het lunchen. Ik wachtte – en met mij wachtten vele anderen. Toen schreef ik me in. Tafel 28. Ergens halverwege de zaal, rekende ik uit. Daarna begon het grote wachten. Ik luisterde muziek, ging naar de WC, liet koud water over mijn polsen stromen, ging weer in de wachtruimte zitten, luisterde mijn muziek dus, at een koekje…
"Goedemiddag," klonk het toen door de luidsprekers, "kandidaten theorie half twee, trap op." Daar gingen we, als makke schaapjes. Ik installeerde me aan tafel 28 en de hele zaal zweeg, ook toen de CBR medewerker binnenkwam. Het was doodstil, maar dat maakte mij wel rustig. En gelukkig was het een andere CBR-medewerker dan die bij wie ik al twee keer ben gezakt. Want die hoef ik niet meer te zien…
Het examen begon. Oefenvragen, drie stuks. Dezelfde als altijd. Makkelijk als altijd. Dus ik testte mijn kastje, dacht niet na. Hoorde mijn buurvrouwen aan beide kanten zuchten. Zenuwen. 
En nu begon het echte examen. Ik was blij toen de eerste vraag anders was dan mijn 2x hetzelfde examen van de vorige keer. Dat scheelt. Het ging wel, maar af en toe als de tijd van de vraag om was, wist ik dat ik het fout had gedaan. Maar dat zette ik van me af.
Na de 50 examenvragen kwamen de 5 risisco-inschattingsvragen. De een na laatste dag waarbij je die vragen krijgt, zonder dat ze meetellen. (vanaf 1 april hebben ze die vragen) Ik maakte ze op mijn sloffen, was twee keer te laat met drukken, maar dat kon we niet schelen. Daarna begon het grote wachten.
Zoals ik tegen mijn (erg aardige) buurvrouwen zei: "Of ik heb zes fout, of ik ben gezakt." We kletsten, over twijfelachtige vragen, over rijles (een van de twee had nog nooit gereden! ik – met mijn vele lessen – was nogal geschokt, de ander wilde een snelcursus gaan doen en had haar inschattingstest al gedaan. ik zweeg wijselijk over mijn grote aantal gevolgde lessen) en over het examen.
Toen kwam de CBR-vrouw weer de zaal in. Ze ging eerst de gezakten opnoemen, tot daar kende ik het verhaal nog. Tafel 1, 2, 3, 5, 6, 7, 9, 11, 12, 13, 19, 21, 22, 23, 24, 26…..toen kwam er heel lang niks…en ik met tafel 28 stresste, 35, 38… Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen elke keer weer zakken.
Maar er was nog iets vreemds. Mijn hele rij zat er nog. Dus ik dacht half: ze hebben een fout gemaakt, onze rij ligt ergens onderop en straks komt als mosterd na de maaltijd: tafel 28 is ook gezakt. Maar er kwam niks. De gezakten vertrokken en mijn buurvrouwen en ik waren heel erg verbaasd. Vervolgens konden we het ophalen, ons theoriecertificaat.

Een mooi staaltje zelfkennis: ik ben inderdaad geslaagd met 6 fout, precies het maximum aantal. De eerste keer 10 fout, toen (zelfde examen) 8 en nu geslaagd met 6. Ik weet precies wat ik fout heb gedaan, het waren al die vragen waar ik achteraf zeker bij wist dat ik ze fout had gedaan. Maar het geeft niet. Zes fout = geslaagd.

Op de fiets naar huis trapte ik tegen de wind in. Eerst belde ik mijn instructrice en daarna iedereen die toch nog te weten was gekomen dat ik vandaag theorie had. Geslaagd! Yes yes yes.

Iedereen die mij vandaag heeft zien fietsen na half drie, zag het. Daar fietste een blij meisje, met een stippeltjesjas. Met een grote grijns. En meestal lachen mensen dan terug. Zelfs als het regent.

Volgende week heb ik tentamens. Hopelijk de laatste tentamenweek van dit studiejaar… Maar zo zeker ben ik daar niet meer van, want het leren schiet echt niet op. Ik zie door de bomen het bos niet meer, heb redelijk slecht gepland. ‘Helaas’ kan ik wel wat lijden, ik heb tot nu toe alle theoriedingen in een keer gehaald. Dus het is niet zo heel erg om even wat minder goede cijfers te halen…
Omdat ik al een paar van die zinloze dagen heb gehad waarin ik het leren echt niet meer zag zitten, besloot ik vandaag maar eens mijn stage te gaan regelen. Ik moest me inschrijven als stagiaire in het AMC en dat heb ik dus gedaan. Op de heenweg kon ik heerlijk relaxed meerijden in de auto, helaas nog steeds niet achter het stuur. De weg vinden xedn het AMC gaat steeds beter, tenminste, vanuit de faculteitsingang. (die is dicht bij mijn school dus als we naar het AMC moeten om te shoppen of voor vaccinaties of zo, nemen we die ingang altijd) Over twaalf weken (als mijn stage afgelopen is) zal ik waarschijnlijk ook de weg kennen vanuit de hoofdingang/ingang poliklinieken, want mijn afdeling (Dagcentrum voor kinderen van het Emma Kinderziekenhuis/AMC) ligt nu eenmaal een heel stuk dichter bij die ingang.
Ik ging op zoek naar het personeelsinformatiecentrum en vond dat uiteindelijk, nadat ik een beetje had staan dralen voor een deur waar ik gewoon doorhxe9xe9n had moeten lopen. Even wachten en toen kon ik naar binnen. Loonheffingsbelasting ingevuld,  kopietje van paspoort laten maken, formulier ingevuld voor stafmedewerker (bedacht me achteraf dat ik dat forumlier helemaal niet zo goed heb bekeken, maar het zal wel goed zijn…) en toen stond ik eigenlijk weer buiten. Daar kwam ik een klasgenootje tegen en ik wachtte op hem, zodat we samen onze reductiekaart konden ophalen. Korting in het restaurant, altijd mooi. Helaas kregen we – omdat we maar 10 weken stagelopen en je dat pas krijgt bij een stage vanaf 12 weken, volgend jaar dus – geen badge, dus alle badgeingangen kunnen we voorlopig nog niet betreden. (behalve onder begeleiding van iemand die wxe9l een badge heeft – AMC-jargon voor een kaartje met een pasfoto, personeelsnummer en chip zodat je allerlei verboden deuren toch kunt openen)

Zodra ik weer buiten stond, voelde ik dat het eigenlijk gewoon heerlijk weer is. Lekker koud. Ja, echt! Ik liep naar de metro en stapte in de 50, naar station Sloterdijk. Normaal gesproken pak ik altijd de 54, naar Centraal, want die is sneller en mijn studiebuddies reizen er ook mee, dus dan kunnen we nog even doorkletsen. Ter afwisseling nam ik deze keer dus metro 50, die ik nog wel ken uit mijn VU/Skolltijd en die ik ook altijd heb gebruikt om van en naar de marathon van Amsterdam te reizen. Ik had uitgerekend dat ik de sneltrein vanaf sloterdijk (om 12:46) nog makkelijk zou gaan halen…maar toen mijn metro eenmaal alle overstapstations voor een metro naar centraal voorbijgereden was, begon ik aan mijn berekening te twijfelen. Het waren wel erg veel haltes, ik onderschat dat altijd weer… En telkens als de deuren van de metro bij een bepaalde halte opengingen, genoot ik van de heerlijke, maar oh zo koude lucht die binnen kwam waaien.
Bij station Bijlmer stapten er een heel stel "ambtenaren" van het Veiligheidsteam Openbaar Vervoer in. Die staan daar wel vaker, meesal met een hele ploeg, en ook nu weer waren ze met z’n zessen, vermoed ik. Dan staan ze een beetje met elkaar te kletsen over niks (over het sollicitatiebeleid bij het veiligheidsteam, ze schijnen meer senioren te willen) en opeens zegt er eentje: "Zullen we er maar even doorheen?" waarna die gele hesjes dus meteen voor iedereen de weg gaan verspillen (hij zette me echt klem terwijl ik nietsvermoedend (okxe9, ik luisterde wel af) op mijn stoeltje zat. Toen ik mijn mooie OV-kaart toonde, met zeer oncharmante foto, liep hij pas door. Maar ik blijf het raar vinden, dat controleren. Zo vaak zie je die groepen veiligheidsteams staan zonder dat ze ook maar iemand controleren…en ook als er nieuwe mensen instatpten, controleerden ze die dus niet. Ik snap dat gewoon echt niet. Lekker inefficixebnt! 

Op Sloterdijk aangekomen, twijfelde ik of ik de trein nog wel zou gaan halen. Ik liep dus flink door en wilde links afslaan richting ‘stationshal’ maar ik weet niet wat er gebeurde, maar ik zag opeens naast de borden ‘uitgang Changiweg/Hatostraat’ ook borden met spoor6, 7 en 8. Laat ik dat eens proberen, dacht ik, want ik moet dan de trein pakken op spoor 7. Buitenom, trap af en dan sta je dus inderdaad opeens op het perron tussen spoor 7 en 8! Ik heb de nieuwste snelroute ontdekt – en ja, ik ben dus heel trots! Maar echt helemaal kan ik mijn route niet meer reconstueren, want de rechtstreekse uitgang naar spoor 7 was geblokkeerd door een werkmannetje. In ieder geval sla ik voortaan als ik uit metro 50 kom, dus gewoon weer rechts- in plaats van linksaf…

Eigenlijk draag ik altijd een horloge om mijn pols. Ik heb er twee. Eentje die ik in 2002 gekocht heb in Italie, in Orvieto. Er staat trouwens (klein) venice op, maar je kunt ze overal in Italie kopen.

Een beetje anders, maar mijn horloge lijkt op deze exemplaren. Het bandje was oorspronkelijk lichtblauw maar ik heb hem al twee kerer moeten vervangen. De rand langs het uurwerk zelf lijkt op die van het horloge met het groene polsbandje, maar alle randen zijn geloof ik uniek dus tijdens het uitzoeken was dat waar ik op lette. (naast dat ik – natuurlijk – mijn favoriete kleur (blauw) als polsbandje wilde)
Mijn andere horloge is digitaal en maakt deel uit van mijn hartslagemeter. Als ik even genoieg heb van mijn Italiaanse horloge, waar ik overigens veel opmerkingen over krijg, of als ik waterdichtheid wens of natuurlijk als ik ga hardlopen, draag ik mijn Polar hartslagmeteronderdeel.

Vandaag draag ik echter helemaal geen horloge. En dat voelt toch wel even raar. Ik wilde het nog omdoen vanochtend, maar dat schoot er zomaar even bij in. Toen ik op de fiets zat en wel eens wilde weten hoe laat het was, draaide ik zoals gewoonlijk mijn linkerpols naar me toe om erop te kijken. Maar…er zat dus niks! Ik lachte erom. Willen weten hoe laat het is en dan op je kale pols kijken, dat voelt heel dom.

Toch heb ik het vandaag nog een paar keer gedaan. Elke keer moet ik dan weer heel hard om mezelf lachen.

Voor verpleegtechnische vaardigheden krijgen we, naast een pratijktoets de komende tentamenweek ook een theorietoets. Dat valt niet mee, ook al zijn het alleen maar beweringen waarbij je aan moet geven of ze (on)juist zijn. Ik (en de meeste medestudenten met mij) heb het idee dat ze de toetsvragen uit de ikweetnieteenshoeveel (even gekeken, 887) oefenvragen gaat halen. Daarom – en ook omdat het gewoon belangrijk is om te doen – maak ik die 887 oefenvragen samen met 3 klasgenootjes. We zijn daar vandaag mee begonnen.

Vanochtend heel vroeg begon ik met het uitprinten van alle vragen, van achteren naar voren, zoals mijn printer nu eenmaal ingesteld is. Maar toen hij nog lang niet klaar was met het printen van de 36 (!) pagina’s met vragen, heb ik de prints geannuleerd. De inmiddels uitgeprinte vellen stopte ik in mijn tas en ik vertrok richting Amsterdam. 
Op CS had ik afgesproken met een klasgenootje en we sprongen in de metro. We zaten tegenover 2 andere meisjes en ik kletste met mijn klasgenootje over al die oefenvragen, die we in de les zouden moeten gaan maken. (eigenlijk met elkaar bespreken, maar we moesten nog beginnen – net zoals de meeste andere groepjes) Halverwege onze metrotocht stapte een ander klas (en groeps)genootje in en we betrokken ook haar bij onze vragendiscussie. Ter illustratie haalde ik de 12 vellen met vragen uit mijn tas en af en toe droeg ik een stelling voor.

Uiteraard is dit onjuist, omdat je moet afwisselen.
Een sub-cutane injectie dien je i.p. alleen in een hoek van 45xb0 toe bij mensen met dunne vetlaag

Deze vraag was moeilijker. Wat is i.p.? Na flauwe suggesties van mijn kant ("intrapusculair.") en na het tevergeefs ondervragen van mijn groepsgenootjes, kreeg ik een heldere ingeving. In principe! Dus de vraag werd duidelijker, maar helemaal duidelijk werd het ons echter nog steeds niet. Je kunt namelijk subcutaan injecteren met de loodrechttechniek (dus in een hoek van 90 graden) bij een korte naald en met de huidplooitechniek, (dan is de hoek 45 graden)  bij een langere naald. Maar in combinatie met dat ‘in principe’ en ‘alleen’ konden we het niet rijmen. Dat spreekt elkaar toch wel een beetje tegen? En wat dan met die dunne vetlaag? Wanneer is een vetlaag dun? Was die stelling juist of onjuist?  Discussie in ons groepje, inmiddels op school beland, in het lokaal waar we hoorden te zijn. Met de vragen bij de les waar die vragen hoorden. De docent maar eens vragen… We legden haar ons probleem uit. Maar ja, ze kon ons niet helpen. Ze gaf wel toe dat de vraag vaag was gesteld en wist niet of het juist of onjuist was. Hoe moeten wij dat weten? Nee, ze had het antwoordmodel niet bij zich en dat antwoordmodel wordt ook niet openbaar gemaakt… (dat sterkt ons idee dat ze gewoon daar de toetsvragen uit gaan halen!) Met andere woorden: we weten het nog steeds niet. Het zal wel…

We hebben nu ongeveer 80 vragen gemaakt. In 140 minuten. Reken maar uit. Dat duurt nog wel even… Maar het werkt wel!

Morgen gaan we dapper door. Tijdens de les. Van een ander vak. Die les is toch nutteloos…

En nu ga ik Van Kooten en De Bie kijken.

Ben vanochtend gezakt voor mijn theorie-examen…met een walgelijk foutenaantal van 10. Ik schaam me ervoor, want ik had echt goed geleerd en weet niet wat er gebeurd is. Maar goed: volgende keer beter. Ik weet nu hoe het werkt op dat vage CBR…

Al ruim twee jaar is de zaterdagochtend van mij. Het is het mooiste moment van de week. Het is mijn zaterdagochtendtraining. Ik sta er met alle liefde van de wereld gewoon lekker vroeg voor naast mijn bed.

Kletsend liepen we vanaf ons verzamelpunt naar ‘t Wed, een duinmeertje in de buurt. Onderweg kreeg onze trainer van alles naar zijn hoofd geslingerd, dat hij chagrijnig was en weet ik wat, maar ik vond het wel meevallen… Ik vind hem nooit chagrijnig, ik vond hem nu dan ook alleen een beetje niet-zo-uitgeslapen, en dat bleek inderdaad zo te zijn. Tijdens het inlopen kwamen de welbekende grappen weer; elkaar wegbeuken – en dat kan ook viavia.
Na wat heerlijke rekoefeningen van de bovenste plank, konden we drie versnellinkjes gaan doen. De nood bij mij was inmiddels hoog, dus ondertussen verdween ik met een andere hoge-noodloopmaatje maar in de bosjes. Even de wacht houden voor elkaar, tegen vieze mannetjes en daarna konden we terug naar ons fijne zandrondje. Vijf keer lopen was de opdracht. En nee, in de duinen is geen rondje vlak. En dit rondje zat dus ook nog vol mul zand, waar al heel wat voetjes hebben gelopen. Ik ging lekker lopen met mijn weekendpartner Edje, we vormden een goed duo. (als de een liep, moedigde de ander die aan) Fijn als opeens de niet-uitgeslapen trainer achter je loopt en ook allerlei dingen naar je hoofd begint te slingeren. Het welbekende "Komaan Nina" klonk dus, net zoals het veel vervelendere "Taktaktak" om je beoogde voetenritme aan te geven – wat je dus nooit haalt op zulk lekker zand. Een deel van mijn hoofd probeerde de aanmoedigingen van meneer de trainer te negeren en wilde hem alleen maar vooooor blijven. Dat is me een rondje gelukt, bij het volgende rondje heb ik hem algauw laten gaan. (hij had zich dus een rondje ingehouden en het tweede niet meer) 

Ergens wist ik wel dat het na die vijf zandrondjes niet afgelopen zou zijn, dus ik was niet echt verbaasd toen bleek dat we daarna nog een duurloopje van ‘ongeveer een half uur’ kregen. "Ja, denk maar een half uur, dan kan het alleen maar meevallen." Maar mijn benen waren zuur, dus echt hard ging ik in dat halve uurtje niet. Afgelopen maand heel veel zware (maar lekkere) trainingen gehad en daar protesteren mijn spieren dan toch tegen, zo af en toe. Dus ik liep vrij achteraan, in plaats van normaal gesproken redelijk in de voorhoede, en kletste erop los. Zo lekker hoe iedereen van ‘mijn hardlopers’ zo zijn eigen plekje heeft in de groep. Alle pogingen van mijn studieloopbaanbegeleider van de HvA ten spijt: ik weet wel waar er echt sprake is van groepscohesie.
Op het moment dat mijn benen extra-zuur werden, zakte ik weer een tempootje terug, maar toen meneer de niet-chagrijnige trainer weer naast me kwam lopen, ging het tempo vanzelf omhoog.
"Was ik nou echt zo chagrijnig vanochtend?" vroeg hij. (overigens de jongste, op een na)
"Nee, hoor, alleen nog niet zo wakker," vond ik. (echt de jongste)
Uiteindelijk belandden we allemaal weer bij ons verzamelpunt en toen was het tijd voor nog meer kletsen na afloop, bij (voor de meesten) een kopje koffie of thee. Je hebt natuurlijk eigenwijze figuren die daar niet van houden (…) en die altijd gewoon water drinken. 

Ik heb niet lekker gelopen, maar wel lekker getraind.

Een beetje zenuwachtig zaten we (mijn klas en mijn parallelklas) vanochtend bij de theorieles over onze praktijkles. (want ja, we krijgen dus eerst theorie erover en daarna mag je het gaan doen) We hadden het hoofdstuk injecteren moeten bestuderen en dat is toch wel…een gek idee. Op zijn minst. Dus gisteren heb ik allerlei filmpjes gezien over subcutaan (onder-de-huid, zoals bijvoorbeeld mensen met diabetes/suikerziekte doen) en intramusculair (in een spier, zoals gebeurt als je gevaccineerd wordt) injecteren. Het leek me ingewikkeld, maar niet echt eng. (ik denk wel eens dat het handig zou zijn als ze ooit een verpleegkundige uitvinden met vier handen in plaats van twee) Anderen hadden daar meer moeite mee, het idee dat je in iemand gaat prikken. En het idee dat we op elkaar moesten (nee, mochten) oefenen vonden sommigen ook eng. "Ik wil het wel doen, maar ik wil niet dat mensen in mij gaan prikken."
Eerst een uur theorieles gehad over de beste injectieplaatsen. ("Bij Chris Zegers kun je ook wel intramusculair in zijn buik injecteren," meldde de docente vrolijk – die had gisteren blijkbaar Travel zitten kijken, "maar toch is dat geen voorkeursplaats.") Ter demonstratie ging de docente zelf op een stoel staan en mochten wij de voorkeursplaatsen bij haar aanwijzen. Het is maar net waar je zin in hebt… Ze had het ook over belangrijke aandachtspunten als je gaat injecteren. Zo is het bijvoorbeeld bewezen ("evidence based" noemen ze dat dan) dat het nergens voor nodig is de injectieplaats eerst te desinfecteren als je subcutaan of intramusculair gaat injecteren bij een patient met normale weerstand. Als de weerstand erg verlaagd is, bijvoorbeeld bij kankerpatienten, moet je wel eerst de huid desinfecteren. En bij intraveneuze (in een ader) injecties moet het sowieso. Maar dat mogen wij nog niet.

Na een tussenuurtje waarin ik gezellig heb zitten kletsen, was het dan zo ver: de praktijkles. We gingen prikken. Verschillende soorten naalden werden doorgegeven, injectiespuiten, iedereen kreeg een spons, een ampul met water en nog een ander flesje met water en per twee kreeg je een naaldenbak en een afvalzakje. Toen begon de demonstratie. Welke naalden voor wat zijn, (dat hadden we bij theorie al gehad, maar nu zagen we de bijbehorende naalden echt) wat er kan gebeuren bij het verwisselen van de naalden (want je hebt een opzuig- (werk) en een injectienaald) en hoe je die injectie zet. Hoe de spuit werkt, hoe de onderdelen ervan heten… Vervolgens gingen we ‘medicijn’ (water dus) opzuigen – en liefst zonder luchtbellen. Blijkbaar heb ik daar talent voor want terwijl iedereen met pennen en vingers tegen zijn/haar spuit zat te tikken om de luchtbellen te verwijderen, kon ik lekker achterover zitten. Ik heb in Limburg twee keer per dag een spuit moeten klaarmaken voor ‘mijn meisje’, maar zonder naald. Ook die spuit moest natuurlijk zo luchtbelloos mogelijk zijn. Dus daarmee had ik al een beetje ervaring.
Na een tijdje het opzuigen en luchtbellen verwijderen te hebben geoefend, mochten we gaan prikken. In de spons of in de nep-billen. (jaja, van alle lichaamsdelen bestaan ‘fantomen’ – neppe exemplaren dus) Ik verwisselde mijn opzuignaald voor de injectienaald en zette mijn eerste nep-injectie. Wat een geluid maakt dat… Arme spons. Maar bij het eruithalen was ik vergeten de ‘huid’ (lees hier: de spons) tegen te houden, dus ik wilde mijn naald eruit trekken en toen vloog zomaar de spons mee de lucht in! We (het meisje naast me en ik) kwamen niet meer bij.
Dat zal me dus niet meer gebeuren.

Na meerdere injecties gezet te hebben, zowel op de nep-billen als op mijn zielige sponsje, (het schijnt trouwens dat je ook goed met sinaasappels kunt oefenen, omdat die ongeveer dezelfde structuur hebben als de huid van de mensch) wilde mijn ‘prikmaatje’ (met wie ik mijn naaldenbak, afvalzak en nachtkastje deelde) eigenlijk wel op een echt mens oefenen. "Maar dat wil jij zeker ook niet, dat iemand dat doet," zei ze.
Ik haalde mijn schouders op. "Jawel hoor."
En zo geschiedde. Algauw verzamelden zich heel veel mensen rond het bed waar ik patient lag te zijn, met ontblote bovenarm want het werd een subcutane injectie. Ook de docente kwam even kijken. De handen van mijn ‘zuster’ trilden, ze werd zenuwachtig van al dat publiek. De mensen om het bed discussieerden of ik zou vinden dat het pijn deed. "Ik denk dat ze zegt mowah een beetje maar niet echt," zei een. Ikzelf verwachtte inderdaad niet dat het erg pijnlijk zou worden en bovendien heb ik een hoge pijngrens, schijnt.
Het moment waarop mijn ‘zuster’ de injectie zette, voelde ik niet eens. Maar zodra ze begon met het inspuiten van het ‘medicijn’ (water) overviel me echt een helse pijn. Wow! Ik probeerde nergens aan te denken en hoopte dat de spuit snel leeg was. "Doet het pijn?" vroegen de ‘zuster’ en de toeschouwers, die zelf niet durfden.
"Ja," zei ik.
"Stoppen?" vroeg de ‘zuster’.
"Ik kan wel ergens tegen, je mag wel doorgaan," zei ik, maar de docente vond dat het genoeg was.
Pleister erop en het was gebeurd. Maar subcutane injecties doen dus pijn. Vind ik.

Of zou mijn zuster gewoon nog even wat vaker moeten oefenen?

Op naar mijn derde hepatitis-B vaccinatie.            

Zomaar ineens had ik weer behoefte aan een blogje…

Even een update. In september 2006 ben ik Griekse en Latijnse Taal en Cultuur gaan studeren aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Het leek me leuk, al vanaf de derde klas. Maar stiekem leek verpleegkunde (HBO-V) me ook heel leuk, maar dat ging ik niet doen want dat was HBO en dat vond ik zonde van mijn VWO/gymnasiumdiploma…
Tot eind december heb ik het volgehouden aan de VU… Of volgehouden? Ik ging naar de colleges…en maakte de tentamens, maar allemaal zwaar onvoldoende. (behalve mondeling en schriftelijk presenteren) Eind januari, aan het einde van de zelfstudieperiode, had ik nog niks aan de zelfstudieopdrachten gedaan. Ik voelde, maar bleef ontkennen, dat GLTC het niet was. Het was me te droog, mijn medestudenten waren te serieus, te gedisciplineerd, te goed… Ei nd februari werd bij mijn moeder borstkanker geconstateerd en de dag dat we dat te horen hadden gekregen, was ik nog gewoon in mijn trouwe bus 176 naar de VU gestapt, maar ik ben nooit op de VU zelf aangekomen op 20 februari 2007. Ik ben teruggelopen naar de Amstelveenseweg en heb de metro gepakt naar Sloterdijk, ben in de trein gestapt naar Haarlem, pakte daar de bus naar de Tempeliersstraat en stapte daar op mijn fiets. Naar huis. De VU heb ik nooit meer van binnen gezien.

Mijn moeder had borstkanker, werd geopereerd, bestraald en heeft in de zomer zeven chemokuren gehad. Ze is voorlopig hersteld, maar nu nog heel moe. Ondertussen zat ik met een studiecrisis. Geen makkelijke tijd.

Vanaf april ben ik als huishoudelijk medewerker (thuishulp-A) bij een thuiszorgbureau gaan werken, ongeveer tweeenhalve maand. Dat mensen helpen (ook al was ik maar de schoonmaakster, voor sommige mensen kun je zelfs dan al heel wat betekenen) beviel me wel dus misschien moest ik toch maar Verpleegkunde gaan doen…

In juli heb ik twee weken gehandicapte kinderen (een meisje van 14 – inmiddels 15 – en een meisje van 5) begeleid tijdens hun vakantie in Limburg. Dat was een supertijd.

Eind augstus schreef ik me in bij de Opleiding tot Verpleegkundige (CROHO-nummer 0345, geloof ik) aan de Hogeschool van Amsterdam en sindsdien zit ik daar. Naast het AMC. Vanaf het begin wist ik dat dit is wat ik wil, ook al moest ik even wennen aan nieuwe mensen, nieuwe dingen en aan weer studeren. Nu ben ik dus gewend en ik ga elke dag vol plezier "naar school", al is niet alles even zinvol (EBP, VM1…) en even makkelijk. (VTV…)

Voor mijn gevoel is mijn tijd aan de VU eeuwen geleden. Het voelt als iets wat ik heb ondergaan. Als ik eraan terugdenk, denk ik aan een soort waas. Een mist. Toen ik al mijn aantekeningen, opdrachten, blaadjes, readers en weet ik wat nog meer aan VU-spullen weggooide, omschreef ik dat in een mail ‘alsof ik mijn oude toekomst weggooide’. En dat geeft het mooi weer, denk ik. Ik zal geen classica meer worden, maar ik wil het ook niet meer zijn.

Gelukkig ben ik ‘geselecteerd’ (oke, oke, bijna iedereen die zich had aangemeld, is ook toegelaten) voor de AMC-variant dus ik loop al mijn stages in het AMC. (waar ik zelf geboren ben) En sinds gisteren weet ik dat ik vanaf april stageloop op de Polikliniek Kindergeneeskunde van het AMC. Vroeger, tot mijn zevende, moest ik zelf regelmatig op de polikliniek kindergeneeskunde zijn. Mooi vind ik dat.
Maar ik vraag me wel een beetje af wat ik daar als leerling-verpleegkundige kan doen… (in mijn hippe – op de kinderafdeling niet-witte – pakje!) De polikliniek? Als het dagcentrum daar ook onder valt, kan ik het me al wat meer voorstellen, maar ik zal wel zien. En jullie zullen het vanzelf wel lezen!   

Vanochtend was er weer eens allemaal gedoe met de treinen, om half acht ‘s ochtends al. Dus ik smste, zoals gewoonlijk, mijn klasgenootje (ja, op het HBO zit je gewoon weer echt in een klas!) Marlon, die alweer aanvoelde dat ik weer eens vertraging zou hebben. Omdat ze omriepen dat er een onbekende oorzaak was en dat we vanzelf geinformeerd zouden worden en het alleen tussen Haarlem en Leiden was, sprong ik zonder de informatie af te wachten, op de fiets naar Haarlem. Ik ken de NS, na een incidentje in 2003 in Maarsbergen… Dat bleek nog wel slim te zijn, want daar reed in ieder geval de intercity van 08:00 wel gewoon. Het was even proppen en ik heb tot Sloterdijk in de eerste klas gestaan. Daarna ben ik daar gaan zitten, ook al ben ik gewoon een student die tweede klas moet reizen met haar OV… En hoe relaxed is dat, zoveel beenruimte! Veel meer dan in de tweede klas, in ieder geval. In de metro heb je nog meer beenruimte dan in de tweede klas van de trein, volgens mij!!

Op CS aangekomen liep ik flink door naar de metro, hoewel die normaal om .26 .36 .46 .56 .06 .16 gaat en ik dus genoeg tijd had om die van .26 te halen, ook als ik rustig zou lopen. OV laten zien en toen rennen…want mijn metro 54 bleek er al te staan en zou vertrekken om 08:21. Om 08:30 zou mijn college beginnen dus ik was alvast gegarandeerd grandioos te laat. Rennen, rennen, rennen, tot de achterste wagon omdat die vaak nog redelijk leeg is. Het bekende ‘de deuren gaan dicht’ tinkeltje klonk en ik rende door, bereikte nog net de deur en op dat moment gingen ze dicht. Op dat moment gleed ik uit en viel op mijn rug. Gelukkig stak ik mijn handen uit en heb ik mijn val gebroken, waardoor het niet zo heel pijnlijk was… Moet nog wel vermakelijk zijn geweest voor de metroreizigers, die allemaal wel wat bezorgd keken, overigens. Ik stond weer snel op (wat opgeluchte blikken opleverde van de metrogangers) en drukte nog op het knopje. De metro bleef nog wel staan, maar de deuren bleven dicht. Wat moet de metrobestuurder een lol hebben gehad om dat meisje met die stippeltjesjas die fijn op de volgende metro kon gaan wachten. Maar ik lachte erom en het kon me weinig schelen want ik was toch wel dik te laat. Dan maken tien minuutjes ook niet meer uit…